Obornik jest nie tylko głównym źródłem próchnicy, ale również konglomeratem podstawowych składników pokarmowych - azotu, potasu, fosforu i wapna oraz tzw. mikroelementów. Jego wartość nawozowa jest zróżnicowana; w głównej mierze zależy od pochodzenia (koński, bydlęcy, owczy, świński), rodzaju ściółki (słomiasta, torfowa itp.) i sposobu przechowywania (prosto ze stajni, wysuszony, z gnojowni itd). Obornik zawiera substancje odkwaszające glebę i z reguły - po jego użyciu - nie zachodzi już potrzeba wapnowania. Ponieważ działanie obornika w glebie jest dość długotrwałe, stosuje się go raz na kilka lat (przeważnie raz na trzy lata). W pierwszym roku wyzyskiwany jest przez rośliny w ok. 50%, w drugim w 30%, a w trzecim ok. 10%. Rozkład obornika w glebach lżejszych następuje szybciej niż w glebach ciężkich. Tylko dobrze rozłożony obornik spełni należycie swoje funkcje. Natomiast świeży, zgrubiony, silnie słomiasty - może nawet oddziałowywać szkodliwie. Obornik zawiera dużo źle wpływającego na korzenie roślin moczu, a jego składniki pokarmowe są trudniej przyswajalne. Jednakże z uwagi na to, że wnosi do gleby większe ilości użytecznych bakterii, jest bogaty i powoduje rozkład niektórych źle przyswajalnych związków, stosować go można jesienią pod przewidywane wiosenne nasadzenia roślin o długim okresie wegetacji. Obornik rozrzucony powinien być niezwłocznie przekopany, w przeciwnym bowiem razie może utracić nawet do 40% swej wartości. Pod rośliny korzeniące się głębiej obornik przekopuje się głęboko, zaś w przypadku korzeniących się płytko - odpowiednio płyciej. Głębiej przykrywamy go na glebach lekkich, a nieco płyciej - na ciężkich.

rekuperacja gry wizytówki